جهت یابی

 

آموزش جغرافیا در ایران

هدف هاي اين وبلاگ ارتقاي آموزش جغرافیا ارتقاي ديدگاه هاي منطقي معرفي برخي از شيوه هاي نوين آموزش ايجاد پل ارتباطي بين همه کساني که به جغرافیا وآموزش جغرافیا علاقه مندند پاسخ به پرسش هائي که در زمينه کتاب هاي درسي جغرافیا مطرح مي شود معرفي برخي از وب سايت ها و نرم افزارهاي مناسب جغرافیا طرح پرسش ها ،اخبار و سرگرمي هاي جالب جغرافیا مخاطبان وبلاگ دانش آموزان ، معلمان جغرافیا و علوم ، دانشجويان جغرافیا ، استادان آموزش جغرافیا و همّه کساني که به جغرافیا و آموزش آن علاقه مندند

چگونه جهت شمال را پیدا کنیم؟

جهات جغرافیایی:

از اصلی ترین و ابتدائی ترین مباحث نقشه خوانی ، آگاهی از جهات جغرافیایی است. چهار جهت اصلی را در دوره های آموزش ابتدائی آموخته اید. که شامل:

شمال ؛   جنوب ، شرق و غرب می باشد.حال می خواهیم علاوه بر این جهات اصلی ، جهات فرعی را نیز بشناسیم. و از آنجا که قرار است پس از این نقشه ها را با زبان بین المللی بخوانیم لازم است تا با الفبای جهات جغرافیایی نیز آشنا شویم.

جهات اصلی: شمال         N      جنوب      S     شرق        E     غرب          W   

که حروف اول کلمات

 North, South,  East , west                             

هستند.

چهار جهت فرعی شامل: شمال شرقی      NE     شمال غربی      NW       جنوب شرقی                       SEجنوب غربیSW   

هشت جهت فرعی دیگر نیز وجود دارد که بین جهات فرعی چهار گانه فوق قرار می گیرند وخواندن آنها بر اساس حروف ؛ از چپ به راست خواهد بود.که عبارتند از :

          NNE    شمال شمال شرقی                           NNW شمال شمال غربی

      SSE      جنوب جنوب شرقی                    SSW      جنوب جنوب غربی

    ENE        شرق شمال شرقی                      WNW       غرب شمال غربی                                        

ESEشرق جنوب شرقی                         WSW غرب جنوب غربی

 

   

      

 

نمایش این جهات بر روی جهت نمای جغرافیایی از این قرار است.

 

                            SSE                                                      

 

انواع شمال در جغرافیا :

در مطالعات جغرافیایی به خصوص در زمینه نقشه خوانی سه نو ع شمال مطرح است . به عبارت دیگر 3 امتداد شمال به عنوان مبنا در نقشه خوانی وجود دارد.

شمال جغرافیایی یا شمال حقیقی              1-

شمال مغناطیسی  2-

شمال شبکه  3-

    شمال حقیقی یا شمال جغرافیایی : اگر نصف النهار هر نقطه از روی کره زمین را تا قطب شمال امتداد دهیم ، شمال حقیقی آن را رسم کرد ه ایم . معمولا در کنار نقشه ها شمال حقیقی را با استفاده از ستاره یا فلش نشان می دهند.

    شمال مغناطیسی : جهت شمالی را که عقربه قطب نما نشان می دهد ، شمال مغناطیسی می نامند . زیرایکی از  قطب های  میدان مغناطیسی زمین در قسمتی از شمال کره زمین قرار دارد و سبب جذب عقربه قطب نما می شود.اما این نقطه بر نقطه قطب شمال جغرافیایی منطبق نیست.و در هر سال نسبت به سالهای دیگر متفاوت است.در واقع همیشه بین شمال حقیقی و شمال مغناطیسی مقداری انحراف وجود دارد  که آن را انحراف مغناطیسی جهت شمال می گویند. در مسائل دقیق جغرافیایی می بایست اندازه انحراف مغناطیسی را در مطالعات پایه مد نظر داشت در حقیقت نقشه را باید با شمال مغناطیسی آن توجیه نمود. در کنار اغلب نقشه های کاربردی مبنا مانند نقشه های توپوگرافی ارتش ، مقدار انحراف مغناطیسی برای سال تهیه آن نقشه درج شده است.

قطب شمال مغناطیسی در ناحیه ای در شمال کانادا قرار دارد و همچنان که اشاره شد محل آن ثابت نیست و همه ساله جدول تغییرات و میزان انحراف مغناطیسی اعلام می شود. به عنوان مثال در 1980 میلادی قطب شمال مغناطیسی در حدود عرض جغرافیایی 77 درجه و 30 دقیقه   شمالی و طول جغرافیایی 102 درجه غربی قرار داشته است . یعنی جایی در شمال غربی کانادا و در جنوب جزیره کینگ کریستین. و به طور متوسط از آن زمان حدود 24 کیلومتر  در سال به سمت قطب شمال جغرافیایی جابجا شده است.

    3- شمال شبکه : اگر خطوطی  که بر  روی یک نقشه با نام شبکه قائم الزاویه قرار دارد را در نظر بگیریم ؛ امتداد خطوط عمودی ، جهت شمال شبکه است. به عبارت دیگر اگر خطوط افقی روی نقشه ( که نقشه را به مربعهای کوچک تقسیم کرده است) را محور X   و خطوط عمود بر  آنها را که در امتداد شمالی -  جنوبی نقشه قرار دارد ، را محو ر   Y       بنامیم ؛ امتداد محور       Y        همان شمال شبکه است .

 

 

 

چگونه جهت شمال را پیدا کنیم؟

جستجوی شمال جغرافیایی ، اگر چه فعالیتی ساده است اما نیاز به تمرین دارد و حداقل یک بار باید هر یک از راههای یافتن شمال جغرافیایی را به تنهایی انجام داد. برای سهولت آشنایی با راههای جستجو ؛ آنها را به دو دسته کلی تقسیم می کنیم .

          یافتن شمال جغرافیایی در روز

          یا فتن شمال جغرافیایی در شب  

در روز با استفاده از قطب نما به سادگی می توان شمال مغناطیسی را یافت و با انجام اصلاحات لازم آن را به شمال جغرافیایی تبدیل نمود. برای این منظور کافیست  یک قطب نما در مقابل خود نگه دارید و متناسب با حرکت عقربه  آن ؛ آن قدر جابجا شوید تا صورتتان در جهت نوک عقربه قرار کیرد در این حالت شما رو به شمال ایستاده اید .معمولا عقربه قطب نما ها یا با حروف انگلیسی مشخص شدده اند ویا با رنگ آبی و قرمز .که رنگ آبی قطب شمال و رنگ قرمز قطب جنوب را نشان می دهد.

در روز همچنین می توان با استفاده از یک ساعت عقربه دار ؛ جهت شمال جغرافیایی را پیدا کرد. اگر طور ی ساعت عقربه دار را به حالت افقی در مقابل روی خود قرار دهید که نوک عقربه ساعت شمار به سمتی باشد که خورشید قرار گرفته است، خطی که نیمساز زاویه بین عقربه ساعت شمار و عدد 12 ساعت را می سازد ؛ جهت جنوب را نشان می دهد. و امتداد آن جهت شمال را .البته باید اضافه کرد که این امر در روزهای ابری کار چندان ساده ای نیست.

به طور ساده اگر به هنگام طلوع خورشید طوری  بایستیم که دست راستمان به سمت خورشید باشد، به طور طبیعی دست چپ مان به سمت غرب ؛ روبروی مان شمال  و پشت سرمان جنوب خواهد بود.

یکی دیگر از روشهای یافتن شمال در روز استفاده از سایه اجسام است. برای این منظور کافی است میله ای را در زمین همواری فرو کنیم . و در ساعت مختلف روز محل نوک سایه میله را روی زمین علامت بزنیم .دو نقطه اول و آخر این علائم را به وسیله کمانی به هم متصل کنیم.نیمساز زاویه ای که راس آن پای میله و زوایای آن دو خط از پای میله تا دو نقطه بر روی کمان مذکور است؛جهت شمال را نشان می دهد.این نیمساز ، منطبق بر کوتاه ترین سایه است.

ریشه درختان به طور نامحسوسی به سمت شمال جغرافیایی تمایل دارد . در نیم کره شمالی  سمت شمال درختان در جنگل های مناطق مرطوب،بوسیله خزه پوشیده شده است ویا حداقل رطوبت آن از بخش جنوبی بیشتر است.

محراب مساجد و جهت قبور مسلمین نیز از راه های دیگری است که می توان بر اساس آن در طول روز جهت شمال جغرافیایی را پیدا کرد.

در شب نیز می توان به دو روش جهت جغرافیایی را یافت . یکی با استفاده از اهله ماه و دیگری استفاده از ستاره قطبی است. در طول یک ماه قمری ماه اشکال متفاوتی را به نمایش می گذارد. کافی است که بدانیم در چندمین شب ماه قمری هستیم. در نیمه او ماه قمری تحدب ماه به سمت غرب است و بالعکس در نیمه دوم ماه تحدب به سمت مشرق قرار می گیرد . در نیمه ماه هم که قرص ماه کامل است جهت حرکت ماه که از مشرق به مغرب می باشد  راهگشاست.البته با توجه به تاخیر طلوع ماه که هر شب 50 دقیقه نسبت به شب قبل خود دارد ، رویت ماه در اوایل شب به معنای نیمه اول ماه قمری خواهد بود.

ستاره قطبی نیز که علامتی تقریبا ثابت است جهت نمای شب می باشد . چنانچه دو ستاره انتهایی دب اکبر را 5 برابرهمان فاصله بین دو ستاره، امتداد دهیم به ستاره جدی یا ستاره قطبی می رسیم که جهت شمال را با اندکی اختلاف نشان  می دهد

ابر ها

این مقاله نیازمند بازنویسی است. برای راهنمایی بیشتر به کپی‌‌کاری مراجعه کنید. در پایان، پس از بازنویسی این الگوی پیامی را بردارید.

صفحات بالایی استراتوکومولوس که از هواپیما عکس برداری شده است.

ابر توده‌ای متراکم از بخار است که در طبقات پایینی و میانی اتمسفر تشکیل می‌شود. عناصر تشکیل دهنده این توده بخار همان عناصر تشکیل دهنده مایعات سطح سیاره می‌باشند. در مورد سیاره زمین، ابرها نه از بخار آب، بلکه از قطرات بسیار ریز آب تشکیل یافته اند.

تصویری از ابر کومولوس

انواع ابرها

عکس زمینی از ابرها

برابرهای فرهنگستان زبان فارسی در پرانتز آمده‌است:

• کومولوس: نشانهٔ هوای خوب و ملایم. این ابرها اغلب ساختمان گل‌کلمی داشته و سطح بالای آن حالت گنبدی دارد و متشکل از قطعات کوچک ابرهای سفید پنبه‌ای است.

نمایی از ابر آرکوس

• کومولونیمبوس: به همراه رعد و پیام‌آور طوفان. این ابرها از توده‌های بزرگ و انبوه ابر که به شکل برج عظیمی است، تشکیل می‌گردند.
• آلتوکومولوس: معرف باران احتمالی. این ابرها شامل لایه‌ها و یا تکه‌های بزرگ گوی مانندی از قطرات ریز آب بوده که معمولاً به صورت شیار و یا امواج نسبتاً منظمی مشاهده می‌گردد.
• استراتوس: نشانهٔ نرمه باران احتمالی. نوع اصلی این ابر لایه‌ای یک‌دست و شبیه مه می‌باشد؛ و معمولاً به صورت تودهٔ متراکمی از بخار آب که قطر آن در همه‌جا یکسان است، مشاهده می‌گردد. ارتفاع این ابر از سطح زمین بسیار کم است.
• 'نیمبواستراتوس: نشانهٔ ریزش باران و یا برف ممتد.
• آلتواستراتوس: نشانهٔ ریزش احتمالی باران ملایم. این ابرها به صورت لایه‌های یکنواخت و متحدالشکل خاکستری یا متمایل به آبی به صورت ترکیبی از الیاف، آسمان را می‌پوشانند.
• سیروس: معرف هوای آرام و خوب. این ابرها از مرتفع‌ترین ابرها بوده واغلب به صورت پر مانند و سفید رنگ و شفاف (ملو از بلورهای یخ) در آسمان دیده می‌شوند.
• سیرواستراتوس: این ابرها را می‌توان سیروس‌های نازک تور مانندی دانست که از ابرهای کوچک سفید و به هم فشرده به شکل گولهٔ پشمی شکل یافته‌اند. ظهور این ابرها، علامت نزدیک شدن هوای طوفانی بوده و به همین لحاظ، این ابرها را می‌توان پیش از فرارسیدن هوای بد و یا حالت‌های طوفانی هوا، مشاهده نمود.
• سیروکومولوس: پیام‌آور هوای صاف و آرام. ساختمان آن‌ها اغلب متشکل از قطعات سفید رنگ بوده و معمولاً پیش از ابرهای سیروس در آسمان ظاهر می‌شوند.
• استراتوکومولوس: این ابرها دارای رنگی تیره و یا سفید متمایل به خاکستری بوده معمولاً به صورت دسته یا خطوط و یا توده‌های کروی مانند بزرگ و امواج کروی از ابرهای خاکستری با فواصل و شکاف‌های روشن تشکیل می‌گردد. فاقد شرایط بارندگی‌های رگباری است.^[۱][۲]
• پیروکومولوس: این نوع ابر پدیدهٔ گرمایی است که در اثر گرم شدن سریع و شدید یک ناحیه و تبدیل آن به رسانای گرما ایجاد می‌شود و در نهایت به ابر کومولوس تبدیل می‌گردد. آتشفشان‌ها، آتش‌سوزی‌های جنگلی، و انفجارهای هسته‌ای (به شکل ابر قارچی شکل) همگی از دلایل اصلی تشکیل ابرهای پیروکومولوس به‌شمار می‌آیند.
• کومولوس:

کومولو در لاتین به معنای توده و کپه است. این ابرها شبیه گلوله‌های پف کرده پنبه‌ای هستند و شکل آنها بیانگر حرکت عمودی جریانهای گرم به سمت بالای جو زمین است. مقدار تراکم و رطوبت ابر با پایین ابر که به شکل تخت است ارتباط دارد به این نحو که هرچه این ویژگیها بیشتر باشد ابر بلند قد تر است و پایین تخت ابر در قسمت پایین قرار می‌گیرد. گاهی قله این ابرها می‌تواند به بالای ۱۸ هزار متری جو نیز برسد.

• فراکتوکومولو.

فراکتواستراتوس

چرم سازی

 

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

چرم‌سازی عبارتست از تهیه چرم از پوست حیوانات و جانوران بوسیلهٔ پاره‌ای مواد شیمیایی و اعمال فیزیکی و شیمیایی، که پوست از حالت ابتدایی خارج شده و به صورت ثابت و فاسد‌نشدنی در بیاید. به عبارت دیگر چرم‌سازی تغییر شکل دادن به پوست به کمک مواد دباغی و عملیات فیزیکی و شیمیایی و تهیهٔ چرم است.

مراحل ساخت چرم به روش سنتی

• تهیهٔ پوست:در روش سنتی تولید چرم، بیشتر از پوست گاو برای تبدیل به چرم استفاده می‌کنند زیرا این نوع پوست نرم‌تر از پوست گاومیش و ضخیم‌تر از پوست گوسفند است و در مرحلهٔ لش‌زنی و سایر مراحل برای تبدیل به چرم، امکان صدمه دیدن پوست کمتر است. از سوی دیگر محصولاتی که با این نوع چرم ساخته می شود، مرغوب‌تر است.
• شستشو:پوست ها را برای تبدیل به چرم باید به حالت طبیعی خود بازگرداند، به همین منظور آنها را ۳ الی ۶ روز در آب نگه می دارند تا نمک از پوست خارج شود، و حالت خشکی آن از بین برود.
• موگیری:در این مرحله پوست‌ها را که به حالت طبیعی درآمده‌اند ۳ الی ۱۰ روز در محلول آرد جو یا آهک نگه‌داری می‌کنند، این عمل باعث تخمیر پوست می گردد به طوری که مو از آن به راحتی کنده می‌شود. از این مرحله به پوست‌ها توله آهکی نیز گفته می‌شود.
• لش‌زنی:برای این کار پوست را به دو میخ آویزان کرده با داس یا اَرسَن (چاقوی دو دسته با تیغهٔ بلند) چربی ها و ضایعات را از آن جدا می‌کنند.
• خوابانیدن در فضله:پوست‌ها را برای چند روز در محلولی از آب و فضلهٔ مرغ و کبوتر می‌خوابانند. این عمل باعث از بین رفتن پروتئین‌های اضافی پوست که سبب خرابی چرم می‌شوند و نرمی و لطافت و انعطاف پوست در برابر سرما و گرما می‌گردد. برای نرمی پوست از زاج نیز استفاده می‌شود.
• نمک‌زنی:در این مرحله برای ثابت نگه داشتن حالت پوست و فاسد نشدن به آن نمک می زنند تا این مرحله به اصطلاح امروزی پوست سالمبور گفته می‌شود.
• دباغی یا مازوکاری:برای دباغی پوست‌ها را داخل گودال‌هایی به عمق ۲ متر گذارده، به روی آنها محلولی از آب و مازو می‌ریزند و لگدمال می‌کنند. پوست‌ها برای دو دورهٔ ۱۰ روزه، در این محلول خوابانده شده و هر روز لگدمال می‌شوند تا مازو به خوبی وارد پوست شود. سپس آنها را در آفتاب خشک می‌کنند. از این مرحله به پوست‌ها یا توله‌های آهکی چرم گفته می‌شود.
• نمک‌زنی:چرم‌ها را برای مدت ۴۸ ساعت در محلولی از آب و نمک قرار می‌دهند تا نمک به آهستگی جذب آنها شود و مانع از فساد و نابودی چرم گردد. سپس چرم‌ها رادر آفتاب خشک می‌کنند.
• سنگ زنی:پوست‌های نیمه خشک رابر روی تخته‌ای بعضاً به شکل هلال که به خرک مشهور است، می‌خوابانند. طرف لش چرم را با سنگ‌پا و طرف رخ چرم را با سنگ صاف معمولی می‌مالند تا بلورهای نمک از چرم خارج شود و موجب خشکی و ترکیدگی پوست نگردد سپس آنها را زیر آفتاب پهن می‌کنند تا کاملاً خشک شود.
• پیه‌زنی یا پیه‌کاری: در این مرحله برای نرمی چرم از پیه آب‌شده، استفاده می‌شود.
• شستشو:این عمل یک ساعت تا چند روز پس از پیه‌کاری انجام می‌شود.
• رنگ‌زنی:پس از شستن نوبت به رنگ زدن چرم می‌رسد. به این منظور صاحبان چرم آنها را به رنگرزهایی که از قدیم به این کار اشتغال داشته‌اند، می‌دهند. با آنکه رنگ‌های مختلفی وارد بازار شده‌است، رنگرزها همانند گذشته مایلند از رنگ نارنجی استفاده کنند تا اصالت آن را حفظ نمایند. در گذشته برای رنگ چرم‌ها از گلرنگ، گل و گِل‌وَرَز استفاده می‌شد. گِل‌وَرَز گیاه کوچک و سفید رنگ است که از کوهستان جمع‌آوری می‌شود و برای استفاده، خشک‌شدهٔ آن را ساییده با آب مخلوط می‌کنند تا رنگ نارنجی به دست آید. پس از رنگ زدن، چرم‌ها را به میله‌های چوب آویزان می‌کنند تا کاملاً خشک شود.
• سنگ‌زنی:برای براق شدن چرم روی آن را با سنگ یَشم که سنگی سبزرنگ و صاف است، می‌سایند. در گذشته تمام مراحل تولید چرم به روش سنتی حدوداً ۳ ماه به طول می‌انجامید.^[۱]

 

 

درست کردن چرم

آموزش مراحل چرم سازی چرم سازی درحقیقت تبدیل یک کالای فساد پذیر(پوست خام) به یک کالای غیرفساد پذیر(چرم)می باشد .چرم سازی یک عملیات رفت و برگشتی است به این معنا که در تبدیل پوست خام به چرم دو لایه اپیدرم (لایه اولیه پوست ) و لایه هیپودرم (لش) که لایه سوم پوست است را حذف می کنند و فقط لایه درم را به چرم تبدیل می کنند با تبدیل لایه درم (کوریوم) به چرم باید دولایه اپیدرم و هیپودرم را به صورت مصنوعی به آن اضافه کنیم . پوست تنها کالایی است که از بدو پیدایش انسان بر روی زمین همواره با او بوده است واز آن به عنوان وسیله ای برای پوشش و حفاظت در برابر گرما و سرما استفاده می شد . درگذشته در ایران باستان و امپراتوری های بزرگ مانند مصر و روم ازپوست به عنوان وسیله ای برای دادوستد استفاده می شد . ظاهراً برای نخستین بار انسان توانست از طریق دود دادن پوست خام و استفاده از خاکستر سوختهای کشاورزی  و روغن های خام حیوانی موفق به دباغی پوست شده است . دراین وبلاگ تلاش می کنیم تا هرهفته یک  مرحله از ساخت چرم را بیان کنیم برای تبدیل پوست خام به چرم باید مراحل زیر طی شود : 1- سوکینگ  2- موزدایی  3- آهک دهی  4- آهک گیری  5- آنزیم دهی 6- چربی گیری (برای پوستهای سبک) 7- سالامبور 8- دباغی 9- ریتانینگ 10 روغن دهی 11- فینیش سوکینگ اولین مرحله از چرمسازی است که دراین هفته به توضیح آن می پردازیم . 1- سوکینگ ( Soaking)  : سوکینگ (خیساندن) پوست اولین مرحله چرم سازی و عملیات ترکاری است . سوکینگ کردن پوست ها براساس نوع آنها متفاوت است که ما در اینجا به سوکینگ انواع پوست اشاره می کنیم : 1-1 سوکینگ پوست های تازه : پوست های تازه به اندازه کافی نرم هستند و نیازی به سوکینگ ندارند.اما برای ازبین بردن خونابه وآلودگی هایی که معمولا همیشه همراه پوستهای تازه هستند عمل شستشو باید با آب زیاد انجام شود. برای سوکینگ این پوست ها که معمولا نمک سود نشده اند باید به ازاء هر متر مکعب آب ، سه کیلو گرم نمک افزوده شود.این نمک برای حل پروتئین های کروی (آلبومین ها) ضروری اند. خون و فضولات حیوانی چسبیده به پوست بهترین منبع فساد پوست هستند لذا باید با دقت آنها را حذف کرد. 2-1 سوکینگ پوست های تر نمکی : این پوستها باید کاملا شسسته شوند. به واسطه شستشو نه تنها باید نمک پوست حذف شود ، بلکه الیاف پوست باید آب ازدست رفته خود راهم جذب کند درموقع نمک سودکردن پوست نمک باعث آب گیری مختصر آن شده و باعث سفت شدن الیاف پوست می شود. سوکینگ این پوستها با آب معمولی و درشرایط نرمال از نظر دما مسئله خاصی را به دنبال ندارد، به شرط آنکه آب حامل مواد بیماری زا نباشد.دمای لازم برای سوکینگ این پوستها بین 22 تا 28 درجه سانتیگراد است و مقدار آب باید بین 3 تا 5 برابر وزن پوست باشد ومدت سوکینگ هم باید بین 24-20 ساعت باشد.درزمستان بهتر است پوست ها عصروارد حوضچه شوند و روزبعد سوکینگ اصلی با دوبار تعویض کردن آب انجام گیرد. 3-1 سوکینگ پوست های خشک نمکی : برای سوکینگ این پوست ها باید الیاف پوست نرم شوند . پوست های خشک معمولاً در سوکینگ مشکل دارند .برای تسریع در امر سوکینگ وبهینه کردن آن باید ازمواد افزودنی نانیونیک استفاده کرد. بهتر است همراه این مواد ازمواد نگهدارنده هم استفاده کرد. کیفیت سوکینگ این پوست ها به کیفیت دمای خشک کردن پوست ها وابسته است اگر در دمای بالا خشک شوند دراین صورت آلبومینها خشک شده وهمراه با سایرمواد بین الیافی حالت سیمانی به خود می گیرد خشک کردن پوست در زیرتابش مستقیم آفتاب باعث تاول زدن و لکه دار شدن شدید آن می شود. 4-1سوکینگ پوست های خشک : پوست های خشک درمرحله سوکینگ برای ری هیدراسیون با انواع مشکلات روبروهستند از آن جمله این که : الف) : وقتی باتماس پیدا می کنند ، اسید آمینه ها ی هیدروفیل موجود درساختمان بیرونی پروتئینهای پوست سریعاً آب را جذب کرده ومتورم میشوند دراثرتورم بیرونی اسید آمینه ها ودرنتیجه افزایش حجم مولکولها،این مولکولها به آب اجازه ورود به داخل را نمی دهند از این رو سوکینگ این نوع پوست ها کامل نمی شود. ب): این پوستها درضمن خشک شدن غلاف آبکی طرفین زنجیرهای باردارشده الکتریکی پروتئین را ازدست میدهند. ج): در اثر خشک شدن در نور آفتاب مواد موجود داخل الیاف منعقد شده و تبدیل به مواد چسبی می شوند. این مواد از جدا شدن الیاف از یکدیگر جلوگیری می کنند و از این رو ری هیدراسیون پوست مشکل دچارمشکل می شود. بنابراین سوکینگ پوست های خشک به چیزی غیراز سوکینگ معمولی نیاز دارند. 5-1 سوکینگ پوست های کهنه :  اگرپوستهای کهنه شرایط فساد پذیری داشته باشند.(مثل ریختن مو- داشتن بوی بد) دراین صورت زمان سوکینگ باید کم شود. بهترین راه کم کردن زمان سوکینگ استفاده ازدرام است. بااستریل کردن آب وافزودن مواد ضدباکتری می توان سوکینگ را به طور نرمال انجام داد.اگر پوستها دارای لکه باشند وریزش موهم شدید باشد دراین صورت سوکینگ اصلاً ضرورتی ندارد. چنین پوست هایی را می توان چند دوردرحمام آهک چرخش داد وسپس روز بعدلایمینگ اصلی را برروی آنها انجام داد. بعد از اتمام سوکینگ ، پوستهای سبک ازحمام سوکینگ تخلیه شده وبرای آبگیری روی هم کتن می شود البته این کار برای پوست های گاو ضرورتی ندارد معمولاً سوکینگ را طی 2 مرحله انجام می دهند. سوکینگ اولیه  و سوکینگ اصلی 6-1 سوکینگ اولیه: از آنجا که پوست خام دارای مقادیرزیادی ازتخم باکتریهاست واین تخمها به واسطه حضور مقدارزیاد نمک درمرحله انبارداری امکان فعالیت وتکثیر ندارند وقتی پوست در آب زیادی قرارمی گیرد نمک آن درآب حل می شود با کم شدن غلظت نمک  در پوست امکان فعالیت باکتری ها در پوست فراهم می شود.برای این منظوربرای حذف تخم باکتریها ابتدا پوست با مقدار خیلی کم  آب شسته می شود سپس سوکینگ اصلی انجام می گیرد. بهتر است برای سوکینگ اولیه ، پوست را با 4 برابر وزن خود با آب شستشو داد. 7-1 سوکینگ اصلی : این مرحله درحقیقت شستشوی کامل پوست است که در آن اهداف نهایی سوکینگ حاصل می شود.برای رسیدن سریع به اهداف و جلوگیری ازمشکلات باید سوکینگ را با استفاده از مواد تسریع کننده انجام داد.درسوکینگ اصلی آب به عنوان ماده اصلی مد نظر است اما بعد ازآن که با سوکینگ انواع پوست آشنا شدیم باید به کیفیت آب مصرفی درسوکینگ نیز توجه کرد.کیفیت آب مصرفی در سوکینگ بسیار مهم است و برروند چرمسازی تاثیرزیادی دارد آب خالص در طبیعت یافت نمی شود آب همیشه دارای مقادیرمواد محلول نامعلق است. این مواد کیفیت آب را تعیین می کنند . آب را می توان از نظر منابع تهیه آن به چند نوع تقسیم کرد : 2-  انواع آبها 1-2 آب باران یا آب حاصل ازذوب شدن برفها: این آب جزء خالص ترین آب در طبیعت است. 2-2 آبهای سطحی : این نوع آب از بارش باران و برف است و نسبت به نوع اول درردیف دوم آلودگی وسختی قرار دارد. 3-2 آب رودخانه ها و نهرها آب تالابها و دریاچه های کوچک رامی توان ازاین نوع آب دانست. بیشترناخالصی های آب ناشی ازآلوده کننده های کشاورزی است. 4-2 آب چاههای نیمه عمیق : این آبها در نتیجه نفوذ آب سطحی به زیز زمین حاصل می شود. 5-2 آب چاههای عمیق : این آبها نتیجه نفوذ آبهای سطحی به عمق بیش از 100 فوت می باشد.این آبها چون از یک فیلتر شنی طبیعی عبورمی کنند از این رواز بسیاری آلودگی ها به دوراست وبرای مصرف آدمی مناسب است . 6-2 آب دریاها : آبها ازمناطق مختلف وبا خواص گوناگون دردریا به هم می رسند. دردریاها درنتیجه تبخیر آب مقداری نمکهای محلول درآن افزایش می یابد.در آب دریا نمک طعام ،انواع سولفیدها ، کربنات های کلسیم ومنیزیم ، پتاسیم برومیدها یدیدها ،سیلیکات ها، آهن واسید نیتریک یافت می شود . بعد ازکیفیت آب باید به سختی آن نیزتوجه کرد منظورازسختی آب وجود یون های فلزات قلیایی وقلیایی خاکی درآب است .این سختی درمراحل مختلف چرمسازی می تواند اثراتی داشته باشد. به طورمثال در سوکینگ : پوست های خشک را دیر و به سختی خیس می کند یا در مرحله آهک دهی می تواند ایجاد کند  Lime blast 3- عوامل موثر بر سوکینگ: 1-3 :  عملیات مکانیکی 2-3  اثر دما و PH 3-3 : استفاده از نمک و مواد افزودنی  4-3  : استفاده از مواد شیمیایی و بیو شیمیایی دربین این عوامل می توان گفت اثر دما و PH  نقش مهم تری نسبت به سایرعوامل دارد چراکه اگر دمای سوکینگ بالارود خالی شدن پوست افزایش می یابد درحقیقت با بالا رفتن دمای آب و موادی که با کلاژن ترکیب شده اند ازبین می روند ودرنتیجه پوست اصطلاحاً خالی می شود افزایش دما باعث رشد سریع باکتریهای پروتئولیک(باکتری که روی پروتئین اثر می کند) می شود که در این حالت اگر زمان سوکینگ کم نشود امکان فساد پوست  وجود دارد بالاترین درجه سوکینگ 24 درجه سانتی گراد است. باید گفت سوکینگ اصلی را می توان به 3 روش انجام داد : 4 - روشهای انجام سوکینگ اصلی : 1-4 سوکینگ اسیدی برای پوست هایی که باید مو و پشم آنها باید حفظ شود استفاده می شود (خز) . دراین روش برای خیس کردن پوستها از اسید استفاده می شود.اسیدهای مصرفی می توانند اسید فرمیک هیدروکلیدریک و سولفوریک باشند.   2-4 سوکینگ قلیایی این روش برای هرنوع پوست خامی مناسب می باشد. در این روش شستشو معمولاً درpH بین 5/7 الی 5/11 انجام می گیرد این اشل pH، برای حل کردن پروتئین های کروی و چاقی مناسب و جذب آب کافی وحذف چربیهای فیزیولوژیکی(چربیهای محلول درپوست ) مناسب می باشد 3-4 سوکینگ آنزیمی در این روش از آنزیم های پروتئولیتیک برای تسریع در امر سوکینگ استفاده می کنند . دراین روش موزدایی به راحتی صورت می پذیرد.

ساخت زه کمان با روده گوسفند

مقاله قصد داریم روش عمل آوری روده را به منظور ساخت ریسمان یا زه خدمتتان شرح دهیم.

 در این جا ما کار بر روی روده گوسفند را شرح خواهیم داد و لازم است بدانید که روش های مختلفی برای اینکار موجود است که پایه و اساس همه آنها از یک روند خاص پیروی می کند و همچنین استفاده از روده دیگر جانوران کیفیت های متفاوتی را بدست می دهد اما مسئله مهمی را که باید بدانید این است که معمولا روده جانوران گیاه خوار برای این منظور مناسبند و همچنین جانورانی که در آب و هوای خشک و گرم پرورش یافته اند ریسمان یا زه با کیفیت تری را تولید می کنند.

 

برای مشاهده متن کامل بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید

ریسمان روده ای از روده کوچک گوسفند ساخته می شود و مراحل تهیه آن به ترتیب زیر است:

1- کشتار یا ذبح جانور

2- تمیز کردن و ازبین بردن زائدات

3- پرداخت و تاب دادن

4- خشک کردن و پولیش

پس از کشتار حیوان می بایست خیلی سریع روده را از شکم خارج نمود و تا زمانی که هنوز گرم است تمامی اضافات روی سطح روده پاک کرد با این کار یقین حاصل می شود که شریان های خونی که در جداره روده قرار گرفته اند قطع شده اند. مراحل تمیز کردن و جداسازی چربی ها و اضافات روی روده را باید خیلی سریع قبل از سرد و خشک شدن روده انجام دهید در غیر اینصورت ریسمانی ضعیف و بی کیفیت نتیجه کار خواهد شد.برای تمیز کردن روده ابتدا اقدام به جداسازی سطح آن و سپس اقدام به خالی کردن داخل روده نمایید و سپس روده را در یک آب سرد جاری قرار دهید.

در نظر داشته باشید که مرحله اول کارتان یعنی جداسازی کامل و به موقع چربی ها از روی سطح روده یکی از مهم ترین مراحل کار می باشد زیرا در صورتی که ذره ای چربی به جا بماند می تواند از به هم پیوستن فیبرهای روده در طی مراحل خشک کردن جلوگیری کند که این باعث ضعیف شدن ریسمان می شود.

به جای ماندن ذرات فضولات داخلی باعث ایجاد لکه لکه هایی در سطح ریسمان می گردد که ممکن است امکان خلاصی از آنها نباشد پس بهتر است در تمیز کردن داخل روده از فضولات هم دقت کافی را بکار برید.

آب سرد جاری به حفظ رنگ و بالا بردن مقاومت ریسمان کمک می کند در نتیجه لازم است روده ها چند ساعتی در این حالت باقی بمانند و بدین ترتیب روده نرم و آماده می شود برای عملیات پرداخت.

A - مشیمه کاذب

B - بافت (فیبر) عضلانی

C - بافت زیر مخاطی

D -مخاط عضلانی

در مرحله بعدی نوبت به پاکسازی تمامی آلودگی ها به جز فیبرهای عضلانی روده می رسد. روش کار بدین ترتیب است که روده ها را روی یک سطح صاف ترجیحا از جنس چوب پهن کرده و با تیغه ای فلزی مانند کاردک یا لیسه شروع به جداره برداری از روی سطح روده ها می کنید . این عمل را هم بر روی سطح بیرونی و هم سطح داخلی روده انجام می دهید. سخت ترین مرحله کار همین قسمت می باشد که شما باید دقت کنید که در حین کار به جداره روده آسیب وارد نکنید و ضمن اینکه تمامی آلودگی های روی سطح را از بین می برید لایه بافت عضلانی را از بین نبرید.

برای پشت و رو کردن روده ها از هر ابتکاری می توانید استفاده کنید مثلا می توانید از یک سنجاق قفلی استفاده کنید و آن را به یک سر روده نصب کرده و به داخل روده هدایت کنید و با همان روش قدیمی که به شلوار های راحتی کش می انداختند سنجاق را در طول روده هدایت کنید تا از سر دیگر خارج شود بدین ترتیب روده پشت و رو خواهد شد و شما می توانید اقدام به پرداخت جداره داخلی نمایید.

پس از مراحل پرداخت، روده هارا باید با نمک آغشته کنید و در ظرفی با شرایط نیمه خشک برای مدتی قرار دهید (حداقل یک روز).

حال وارد مرحله بعدی عمل آوری ریسمان می شویم که می بایست روده ها را با یک محلول قلیایی از نمک ها شستشو دهید. این محلول قلیایی می تواند از یکی از ترکیب های زیر تشکیل شده باشد:

قلیاب صابون

محلول خاکستر چوب و آب

محلول آب و پتاس دوسود

محلول آب و جوش شیرین

محلول آب و کربنات سدیم

در نظر داشته باشید که قدرت قلیایی بودن و دمای این محلول بسیار تعیین کننده است . در صورتی که دمای خیلی بالا و یا سطح قلیایی بالا داشته باشد باعث ژله ای شدن روده ها می شود.

پس از شستشوی کامل روده ها از نمک با محلول قلیایی که باعث شکسته شدن چربی های باقی مانده و باقی ماندن فیبر خالص می شود نوبت به نوار نوار کردن روده ها می رسد که در شرایطی خاص شما می توانید از این مرحله صرفنظر کنید اما باید بدانید که این مرحله کمک می کند که ریسمانی یکدست از نظر ظاهر و مقاومت بدست آورید و همینطور روی ضخامت آن برای استفاده های مختلف از ماهیگیری گرفته تا زه کمان کنترل بهتری داشته باشید.

برای تبدیل تیوپ روده ها به نوار های باریک باید از قبل وسیله ای را تهیه کنید شبیه به شکل زیر:

روده را از سر این وسیله وارد می کنید و از سر دیگر آن بصورت مرحله به مرحله با دقت بیرون می کشید که با عبور روده از روی تیغه های این وسیله دو نوار تشکیل می گردد. پس از تهیه این نوار ها یک بار دیگر جهت پاکسازی نهایی روده ها، آنها را روی یک سطح صاف تیره رنگ قرار داده و دوباره سعی در تراشیدن ذرات آلودگی باقی مانده می کنید. رنگ تیره سطح زیر کار کمک می کند که در تشخیص آلودگی ها بهتر دید داشته باشید.

پس از پایان این مرحله نوبت به تاباندن و خشک کردن روده می رسد که باید بسیار به آرامی صورت گیرد . در صورتی که برای خشک کردن عجله کنید تمامی زحماتتان از بین خواهد رفت این زمان خشک کردن باید چند روز طول بکشد تا ذرات کلاژی موجود در فیبرها فرصت به هم چسبیدن را داشته باشند که نتیجه آن ریسمانی یکپارچه و مقاوم است.

برای تاباندن می بایست هر یک از سر های نوار ها را به یک تکه چوب دوک مانند که فاصله ثابتی از هم دارند نصب کنید و به آرامی تا مرحله تنگ شدن نوار حول محور خود بپیچانید و فیکس کنید و بگذارید یکروز به همان حالت باقی بماند پس از یک روز خواهید دید که نوار کمی شل شده است که دوباره باید کمی دوک ها را بپیچانید و بگذارید خشک شود . این مراحل را تا زمانی ادامه می دهید که دیگر پس از گذشت زمان نوار ها شل نشود که نشان دهنده خشک شدن و به هم چسبیدن ذرات کلاژی و فیبر روده هاست.

در این مرحله کار شما به پایان رسیده و می توانید از ریسمان های تهیه شده برای مصارف مختلف استفاده نمایید .

ما این مقاله آموزشی را به درخواست یکی از علاقه مندان سایت قرار داده ایم که علاقه به یادگیری ساخت زه کمان با روده را داشتند . برای پاسخ به نیاز ایشان هم باید بگوییم برای ساخت زه کمان باید از بافتن (تابیدن) چندین نوار تولید شده به این روش به هم بهره برد. درصورتی که تمامی مراحل کار را به دقت انجام داده باشید صاحب زهی بسیار پرقدرت برای کمان خود خواهید شد.

توضیحات:

دو مرحله دیگر در فرآیند تهیه ریسمان از روده وجود دارد که این دو مرحله شامل سفید کردن و پولیش روده می باشد که ما از توضیح آن صرفنظر کردیم به این دلیل که این دو مرحله مخصوص افرادی است که می خواهند از زه تولید شده در آلات موسیقی زهی استفاده نمایند. در صورتی که مایل به یادگیری این دو مرحله نیز می باشید می توانید از طریق دکمه ارتباط با ما مکاتبه فرمایید.

در صورت تمایل به یادگیری عملی ساخت اینگونه ابزارها می توانید در دوره های گروه بقا در طبیعت شرکت کنید.

X
تبلیغات
 
آموزش نظامی
زنده ماندن در شرایط سخت قسمت دوازدهم - سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات
سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات مقتضي منطقه
به عنوان يك سرباز شما بايد اهميت مراقبت درست و استفاده صحيح از سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات را بدانيد . اين موضوع در مورد چاقوي شما اهميت دارد . شما بايد همواره آن را تيز و آماده استفاده قرار دهيد . چاقو مهمترين ابزار براي زنده مانده در شرايط سخت مي باشد . تصور كنيد كه در يك شرايط سخت شما بدون سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات هستيد و هيچ چيزي جز چاقو نداريد . شما ممكن است حتي در شرايطي هيچگونه چاقويي نيز نداشته باشيد . شما ممكن است احساس كنيد كه هيچ كمكي نداريد ، اما با دانش و مهارت صحيح شما مي توانيد بسادگي وسايل مورد نياز خود را تهيه كنيد .
در شرايط سخت شما ممكن است لازم باشد تا سلاح ها ، ‌ابزار آلات و تجهيزات مقتضي منطقه را به تعداد لازم و در انواع مورد نياز تهيه كنيد . مثالهايي از سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات كه مي توانند زندگي شما را راحتتر كنند عبارتند از : طنابها ، كوله پشتي ، لباس ، تور و ….. باشند .
سلاح ها يك هدف دوگانه اي را فراهم مي آورند . شما از آنها جهت صيد كردن و آماده كردن غذا و همچنين براي دفاع از خود استفاده مي كنيد . يك سلاح به شما احساس امنيت مي بخشد و اين توانايي را در شما به وجود مي آورد كه در حين حركت به شكار بپردازيد .
گـرزها
شما گرزها را نگه مي داريد و آنها را پرتاب نمي كنيد . به عنوان يك سلاح ، گرز شما را از سرباز دشمن حفظ نمي كند . با اين حال آن منطقه دفاع پشت سر انگشتان شما را توسعه مي دهد . اين همچنين قدرت شما را نيز افزايش مي دهد . سه نوع گرز وجود دارند ، آنها عبارتند از : نوع ساده ، نوع وزنه دار و نوع قلابي طناب دار .
گـــــرز ساده
يك گرز ساده يك چوبدستي يا شاخه درخت است . آن بايد به اندازه كافي كوتاه باشد تا بتوان آن را چرخاند . اما بايد در همين حال به اندازه كافي بلند باشد و قوي باشد تا به هر چيزي كه زده مي شود آسيب وارد كند . آن بايد به اندازه اي باشد كه به راحتي در دست شما جاي گيرد ولي نبايد به اندازه اي نازك باشد كه به راحتي شكسته شود . چوبهاي سخت ، راست و رگه دار بهترين چوبها براي چماق هستند .
گرز وزنه اي
گرز وزنه اي همان گرز ساده است كه در انتهاي آن وزنه اي قرار گرفته است . وزنه نيز مي تواند چيزي مثل يك برآمدگي روي چوب ياچيزي مثل يك سنگ باشد كه به چماق بسته شده است.
براي ساختن يك گرز وزنه اي ابتدا سنگي را پيدا كنيد كه شكل آن طوري باشد كه به راحتي به گرز محكم بسته شود . يك سنگ به شكل ساعت شني بهترين شكل را دارد . اگر نتوانستيد سنگي به شكل مورد نياز پيدا كنيد ، شما بايد يك شيار يا كانال در داخل سنگ به كمك تكنيكي كه به تكنيك نوك زدن معروف است ايجاد كنيد . با بستن سنگهاي كوچكتر به سنگ اصلي گرز شما مي توانيد شكل مورد نياز را بر روي گرز به دست آوريد .
سپس يك تكه چوب به اندازة مناسب پيدا كنيد . يك تكه چوب راست و محكم مناســب مي باشد . اندازة طـول چوب بايد متناسب با وزن سنگ باشد . در انتها سنگ را به دستهء گرز ( چوب تهيه شده ) ببنديد . سه تكنيك عمومي براي بستن سنگ به دسته‌ء گرز وجود دارد : تكنيك شكافتن ، چوب جنگلي شكل و تكنيك گره زدن . اين تكنيكها بسته به نوع دسته اي كه براي گرز تهيه مي شود انتخاب مي گردد . تصوير 1-12 مشاهده شود .
از محل دوشاخه چوب شروع كنيد و محكم گره بزنيد تا از شكافته شدن آن جلوگيري كنيد .

1ـ يك تكه چوب به طول 1 متر و قطر 5/2 سانتيمتر تهيه كنيد .
و يك انتهاي آن را به اندازه اي بتراشيد كه قطري معادل قطر معمول چوب پيدا كند .
2ـ يك تكه سنگ به وزن 8/1 كيلوگرم تهيه كنيد و انتهاي تراشيدة چوب را اطراف آن بپيچيد .
3ـ اين مجموعه را محكم به هم گره بزنيد .
 
       تكنيك گره زدن
 
تكنيك دو بخش كردن شاخه
 
تصوير 1-12 . گرز شلاقي
 
 
1ـ يك تكه طناب دور چوب بپيچيد .
2ـ انتهاي چوب را تا محل پيچيده شدن طناب بشكافيد .
3ـ سنگ را وارد شكاف كنيد .
4ـ محكم بالا ، زير و طرفين سنگ را با طناب ببنديد .
5ـ انتهاي باز شكاف را كه در بالاي سنگ قرار دارد محكم به هم گره بزنيد .
 
           تكنيك شكافتن  
گرز قلابسنگي
يك گرز قلابسنگي نوعي ديگر از گرز وزنه اي مي باشد . يك وزنه به  فاصله 8-10 سانتيمتر توسط يك طناب محكم و قابل انعطاف به دستهء گرز متصل مي شود ( تصوير 2-12 )
اين نوع گرز علاوه بر اين كه ميزان دسترسي فرد استفاده كننده از آن را افزايش مي دهد ، قدرت آن را نيز افزايش مي دهد و قدرت آن را نيز چند برابر مي سازد .
1ـ طناب گرز را به آن گره زده و حدود 20 سانت از آن را آزاد بگذاريد .
2ـ يك سنگ يا هر چيز سنگين ديگر را كه وزني معادل /1 تا 25/2 كيلوگرم دارد در فاصله ي 5/7 تا 10 سانتيمتر از نوك گرز به طناب گره بزنيد .
 
تصوير 2-12 گرز قلاب سنگي
 

سلاح هاي لبه دار ( تيز )
چاقوها ، تيغه هاي نيزه ها ، نوك تيرهاي كمان ، جزو گروه سلاحهاي تيز و لبه دار قرار مي گيرند . در پاراگراف زير در مورد نحوة ساختن آنها بحث مي كنيم .
چاقوها
يك چاقو سه عملكرد اساسي دارد . آن مي تواند سوراخ كند ، بشكافد يا خرد كند و ببُرد . يك چاقو همچنين ابزار با ارزشي براي تهيه ساير وسايل مورد نياز مي باشد . شما ممكن است در شرايطي قرار بگيريد كه چاقويي به همراه نداشته باشيد يا اين كه به نوعي ديگر از چاقو يا يك نيزه نيازمند شويد . براي رفع اين نياز مي توان از سنگ ،‌ استخوان ، چوب يا فلز براي ساختن چاقو يا تيغهء نيزه استفاده كرد .
سنگ
براي ساختن يك چاقوي سنگي شما به يك تكه سنگ بالبهء تيز ، يك ابزار رنده كننده و يك ابزار تكه تكه كننده نيازمنديد . يك ابزار رنده كننده وسيله اي سبك با لبه اي كُند مي باشد كه براي جدا كردن تكه هاي كوچكي از سنگ استفاده مي شود . يك ابزار تكه تكه كننده وسيله اي نوك تيز مي باشد كه براي جدا كردن قطعات نازك و كوچك سنگ مورد استفاده واقع مي شوند و شما       مي توانيد ابزار رنده كننده را از چوب ، استخوان يا فلز تهيه كنيد و ابزار تكه تكه كننده را مي توان از استخوان شاخ حيوانات يا آهن نرم به دست آورد ( تصوير 3-12 ) گرز قلابسنگي
1ـ شكل دادن تيغه ي چاقو . ابزار رنده  كننده را بر روي لبه نزديك سنگ بكشيد تا به اندازه كافي نازك و تيز شود
 
 
 
2ـ تيز كردن تيغه . ابزار تكه تكه كننده را به  سمت پايين از قسمت لبه تيز سنگ بكشيد
يا اين كه ابزار تكه تكه كننده را در سطح سنگ بطور مستمر بكشيد .
 
ابزار رنده كردن
 
تكه سنگ با لبه ي تيز به شكل تيغه ي چاقو در آورده مي شود .     
 
 
 
 تصوير 3-12  تهيه چاغوي سنگي
 
براي ساختن چاقو از ابزار رنده كننده استفاده كنيد و با كشيدن آن بر روي تكه سنگ انتخاب شده تكه سنگ را بسابيــد . سعي كنيد تا جاي ممكن تيغه چاقو به ميزان كمي نازك شود . سپس از ابزار تكه تكه كننده استفاده كرده و آن را روي لبه هاي سنگ فشار دهيد . اين عمل سبب ميشود كه تكه هاي جدا شده در جهت مخالف تيغه چاقو جدا شوند و تيغهاي تيز به دست آيد . ابزار تكه تكه كننده به عنوان تيغه چاقو از آن استفاده كنيد حركت دهيد . نهايتاً شما يك تيغهء برنده و تيز خواهيد داشت كه مي توانيد از آ‍ن به عنوان چاقو استفاده كنيد .
تيغه را به دسته اي كه در دسترس مي باشد ببنديد . (تصوير 3-12)
نكته : سنگ يك ابزار سوراخ كننده و يك ابزار خرد كننده مناسبي فراهم مي آورد اما تيغه چاقوي تهيه شده از سنگ مناسب وخوب باقي نمي ماند . بعضي از سنگها مانند چخماق تيغه هاي تيز بسيار مناسبي فراهم مي آورد .
استخــــوان
شما همچنين مي توانيد از استخوان به عنوان يك سلاح تيغه دار ونوك تيز استفاده كنيد . اول شما نيازمند اين هستيد كه يك استخوان مناسب پيدا كنيد . استخوان هاي بزرگ مانند استخوان پاي يك گوزن يا حيوان ديگري مشابه آن بسيار مناسب مي باشد . استخوان را روي جسم سختي قرار دهيد . استخــوان را به واسطه يك جسم سنگين مثل يك سنگ بشكنيد . از تكه هاي به دست آمده يك تكه نوك تيز مناسب را انتخاب كنيد .
شما مي توانيد با كشيدن استخوان برروي سطوح سخت آن را نوك تيزتر كنيد . اگر تكه استخوان خيلي كوچك باشد شما مي توانيد يك دسته به آن ببنديد . يك دسته مناسب با استفاده از يك تكه چوب سخت ومناسب مي توان با گره زدن بطور محكم به استخوان تهيه كرد .
نكته: از چاقوي استخواني فقط براي سوراخ كردن استفاده كنيد . اين چاقو تيغه اي براي خود نگه نمي دارد و اگر به طور متنوع استفاده شود ممكن است به قطعات ريزي تكه تكه شود .
چــــــوب
شما مي توانيد با استفاده از چوب سلاح تيغه داري درست كنيد . از آنها فقط براي سوراخ كردن استفاده كنيد . ني تنها چوبي است كه تيغه هاي خوبي از آن بدست مي آيد . براي ساختن يك چاقوي چوبي ابتدا يك چوب راست و محكم انتخاب كنيد كه حدود 30 سانتيمترطول و 5/2سانتيمترقطر داشته باشد . تيغه اي حدود 15 سانتيمتردر چوب درست كنيد . آن را به سمت پايين تراش دهيد تا بصورت نوك تيز در آيد . تنها از بخشهاي صاف و مستقيم چوب استفاده كنيد از مغز چوبها استفاده نكنيد ، زيرا آنها ضعيف هستند.
نــوك چاقو را با استفــاده از روشي كه به عنوان روش محكم كردن با آتش ناميده مي شود محكم كنيد . اگر آتش مهيا باشد ، تيغه چاقو را روي آتش آرام آرام خشك كنيد تا زماني كه مقدار كمي نيمسوز شود . هر قدر چوب خشك تر باشد ، نوك چاقوي درست شده از آن محكمتر مي شود . اگر از ني استفاده مي كنيد بعداز تهيه كردن تيغه چاقو ، هر چوب ديگري را برداريد تا تيغه نسبت به داخل ني نازك تر باشد . عمل برداشتن بدين طريق انجام مي شود ، زيرا سخت ترين و محكم ترين بخش ني قسمت خارجي آن است . تا جايي كه مي توانيد لايه خارجي چوب را باقي بگذاريد تا تيغه چاقو محكمتر شود . وقتي كه ني را روي آتش نيم سوز مي كنيد ، فقط داخل چوب را نيمسوز كنيد . خارج ني را نيمسوز نكنيد .
فلـــــــز
فلز بهترين ماده براي ساختن سلاح تيغه دار است . فلز ، وقتي به طور صحيحي طراحي شده باشد مي تواند يك چاقو با سه كاربرد : سوراخ كردن ، خرد كردن و ورقه كردن و بريدن تهيه كند . اول ، يك تكه فلز مناسب پيدا كنيد ، قطعه اي را كه بيشترين نزديكي را به شكل تيغـــه اي كه در انتهــاي آن مي خواهيـد بسازيد داشته باشد . بسته به اندازه و شكل فلز شما مي توانيد لبه اي را به دست آوريد و با كشيدن فلز روي سطح خشن سنگ لبه تيغه را درست كنيد . اگر فلز به اندازه كافي نرم باشد ، وقتي كه فلز سرد است مي توانيد با چكش كاري روي آن به آن شكل دهيد . از يك سطح صاف و سخت به عنوان سندان و يك جسم فلزي يا سنگي سخت به عنوان چكش براي چكش كاري تيغه چاقو استفاده كنيد . مقداري چوب ، استخوان يا موادي مشابه آن براي حفاظت خود در مقابل تيزي چاقو استفاده كنيد و براي چاقو دسته درست كنيد .
ساير مــــواد
شما از مواد ديگري نيز مي توانيد براي ساختن سلاحهاي نوك تيز و تيغه دار استفاده كنيد . اگر مادة ديگري در دسترس نباشد ، شيشه ماده خوبي براي تهيه سلاح است . يك تكه مناســب شيشه نــوك تيــز و خوبي دارد ولي براي انجام كارهاي سنگين مناسب نيست . شما مي توانيد پلاستيك را نيز تيز كنيد ، البته اگر به اندازه كافي نازك يا سخت باشد تا براي سوراخ كردن از آن بهره ببريد .
تيغه نيــــــزه ها
براي ساختن تيغه نيزه از همان روشي كه براي تهيه تيغه چاقو استفاده مي كرديد بهره ببريد . سپس يك استوانه 2 / 1 –5/1 متري تهيه كنيد . طول آن بايد به شما اين اجازه را بدهد كه نيزه را به راحتي و با قدرت حمل كنيد . تيغه نوك نيزه را به استوانه به كمك طناب ببنديد . روش مناسـب اين است كه دسته نيزه را بشكافيد و تيغه را وارد آن كنيد و سپس طناب را دور آن بپيچيد . شما مي توانيد بدون اينكه تيغه را به نيزه اضافه كنيد با كمك مواد ديگر آن را بسازيد . يك تكه چوب محكم به اندازه 2/1 –5/1 متر انتخاب كنيد و يك انتهاي آن را به اندازه اي بتراشيد كه نوك تيز شود . اگر امكان دارد براي محكم كردن نوك نيزه آن را روي آتش خشك كنيد . از ني نيز نيزه هاي خوبي به دست مي آيد . يك تكه ني 2/1 –5/1 متري را انتخاب كنيد . از 8-10 سانتيمتري عقب و انتهاي آن شروع كنيد و آن انتها را با زاويه 45 درجه بتراشيد ( تصوير 4-12 ) . به خاطر داشته باشيد براي تيزتر كردن نوك نيزه فقط قسمت داخليش را بتراشيد .
نماي جلويي         نماي كناري
 
 
تصوير 4-12 . نيزه درست شده از ني
 
نوك تيرهاي كمان
براي ساختن نوك تيرهاي كمان از همان روشي استفاده كنيد كه تيغه چاقوها را از آن روش مي سازيد . سنگهاي چخماق ، چرت و صدفي شكل بهترين نوع سنگها براي ساختن نيز هستند . شما مي توانيد استخـوان را نيز مانند سنگ با خرد كردن براي تهيه تير و كمان آماده سازيد . از شيشه هاي شكسته نيز مي توان به اين منظور بهره مند شد .
ساير سلاح هاي مقتضي منطقه
شما مي توايند ساير سلاحهاي مقتضي منطقه مانند بومرنگ ، تجهيزات تيراندازي يا قلابسنگ را نيز تهيه كنيد .
بومـــــرنگ
بومرنگ سلاحي است كه در مقابل صيدهاي كوچك مانند سنجابها و خرگوش ها بسيار مؤثر مي باشد . چوب بومرنگ خود چوبي كُند مي باشد و عموماً به صورت كمان 45 درجه مي باشد . يك تكه چوب با زاويه دلخواه خودمان ( 45 درجه ) از ميان چوبهاي سخت انتخاب كنيد دو طرف آن را بسابيد تا كاملاً صاف شود و شكل بومرنگ به خود بگيرد ( تصوير 5-12 ) . شما بايد پرتاب آن را تمرين كنيد تا شتاب و وقت كافي را در هنگام پرتاب به آن بدهيد . اول ، هدف را با كشيدن بازويي كه پرتاب را انجام نمي دهد تنظيم كنيد و قسمت مياني به سمت پايين هدف را نشانه بگيريد . به آرامي و متناوباً دست پرتاب كننده را بالا و پايين بياوريد تا زماني كه بومرنگ پشت را با زاويه حدود 45 درجه متوقف كند يا با كفلي كه به سمت دست غير پرتاب كننده مي باشد در يك خط قرار گيرد . دست پرتاب كننده را جلو آوريد تا زماني كه آن فقط به مقدار كمي بالاتر و موازي دست غير پرتاب كننده باشد . اين نقطه رهايي بومرنگ است . براي به دست آوردن وقت در پرتاب اين كار را متناوباً و به آرامي تمرين كنيد .
 
تجهيزات تيراندازي
شما مي توانيد با مواد در دسترس خود تير و كمان درست كنيد ( تصوير 6-12 ) . براي ساختن يك كمان از روشي كه فقط در مورد وسايل كُشنده شرح داده شد پيروي كنيد .
شكل دادن به كمان

 
در حالي كه ساختــن يك تير و كمان ســاده است ، استفـاده از آن چندان راحت نمي باشد . شما بايد با آن مقدار زيادي تمرين كنيد تا مطمئن شويد كه حتماً هدف را مي زنيد . همچنين كماني كه درست مي كنيد مدت زيادي كار نمي كند و شما بايد يكي ديگر درست كنيد . به دليل زمان و انرژي كه صرف مي شود ، شما ممكن است تصميم بگيريد تا از نوع ديگري سلاح استفاده كنيد .
قلابسنــــگ
قلابسنگ نيز سلاح ديگري است كه به سادگي درست مي شود ( تصوير 7-12 ) . اين خصوصاً براي شكارهاي در حال فرار يا پرندگاني كه در سطوح پايين پرواز مي كنند مناسب است . براي استفاده از قلابسنگ آن را از گره مياني آن بگيريد و بالاي سرتان چرخش دهيد . با رها كردن قلاب سنگ به سمت هدف پرتاب مي شود . وقتي كه قلابسنگ را رها مي كنيد ، طناب وزنه دار جدا مي شود . اين طنابها اطراف پرنده يا حيواني كه به آن اصابت مي كند مي پيچد و آن را غيرفعال مي كند .
3ـ طنابها را از گره وسطي آنها بگيريد و قلاب سنگ را بالاي سرتان بچرخانيد . سپس آن را به سمت هدف رها كنيد
 
2ـ وزنه هاي 25/0 كيلوگرمي به انتهاي طنابها گره بزنيد .
 
1ـ براي اتصال 3 طناب 60 سانتيمتري از گره روي دستي استفاده كنيد

 
تصوير 7-12 . قلاب سنگ
 

محكم به هم بستن و طناب
بسياري مواد به اندازه كافي مستحكم هستند كه از آنها به عنوان طناب براي به هم بستن استفاده كرد . تعدادي مواد طبيعي و مصنوعي در منطقه همواره وجود دارند . مثلاً يك كمربند كتاني كه نخ كش نمي شود براي شما بسيار مفيد است . شما مي توانيد از ريسمان ها براي مقاصد ديگري نيز بهره مند شويد ( طناب ماهيگيري ، نخ دوزندگي و به هم متصل كردن ) .
انتخاب طناب هاي طبيعي
قبل از ساختن طناب تعدادي آزمايش ساده است كه شما مي توانيد براي تعيين استقامت ماده اي كه براي تهيه طناب انتخاب كرده ايد انجام دهيد . ابتدا ، ماده را از سمت درازا بكشيد تا مقاومت آن را تست كنيد . سپس آن را بين دو انگشت خود بپيچيد و انگشتان را روي هم بچرخانيد . اگر طناب به خوبي فشار را تحمل كرد و باز نشد ، يك گره روي دستي با فيبرها بزنيد و آرام آرام آن را محكم كنيد . اگرگره باز نشد بنابراين ماده مورد نظر براي تهيه طناب مناسب است . در تصوير 8-12 متدهاي مختلف براي تهيه طناب نشان داده شده اند.
1ـ در محل گره طناب را محكم كردن
 
2ـ دو رشته طناب را در جهت عقربه ساعت در هم تابيدن
 
3ـ تابيدن يك رشته دور رشته ديگر خلاف جهت عقربه هاي ساعت

 
تصوير 8-12 . تهيه طناب به كمك فيبرهاي گياهي
 
مواد متصل كننده
بهترين ماده متصل كننده طبيعي براي بستن مواد كوچك به همديگر زردپي است . شما مي توانيد زردپي را از تاندونهاي شكارهاي بزرگ مثل گوزن به دست آوريد .تاندونها را از بدن شكار جدا كنيد و كاملاً خشك كنيد . تاندونهاي خشك شده را خرد كنيد تا به صورت فيبرهايي در آيد . فيبرها را مرطوب كنيد و آنها را بصورت يك طناب متناوب بپيچيد . اگر شما به ماده اي محكــم نيازمنديــد ، مي توانيد طناب درست شده را نيز خشك كنيد . وقتي كه از زردپي هاي كوچك استفاده مي كنيد ، نيازي به اين نيست كه از گره نيز استفاده كنيد زيرا زردپي مرطوب و چسبنده است و وقتي هم كه خشك مي شود بسيار محكم است . شما مي توانيد فيبرهاي گياهي را از قسمت داخلي پوست بعضي از درختان جدا كنيد ، تكه تكه كنيد و خشك كنيد و نهايتاً از آنها طناب بسازيد . شما مي توانيد از درختان زيزفون ، گردوي آمريكايي ، بلوط سفيد ، توت سياه ، شاه بلوط و درختان سرو سرخ و سفيد براي ساختن طناب استفاده كنيد . بعد از اين كه طنـاب را تهيه كرديد آن را امتحان كنيد تا به اندازه اي كه مورد نظرتان است محكم باشد . شما مي توانيد با بافتن چندين رشته به همديگر طناب را محكمتر كنيد .
شما مي توانيد از پوست خام براي ساختن مواد متصل كننده استفاده كنيد . پوست خام از پوست شكارهاي متوسط يا بزرگ درست مي شود . بعد از كندن پوست حيوان چربي ها و گوشتهاي متصل به آن را از پوست جدا كنيد . پوست را كاملاً خشك كنيد تا زماني كه هيچگونه پيچ خوردگي در پوست نباشد كه رطوبت در آن باقي بماند نيازي به كشيدن پوست وجود ندارد . نيازي نيست كه موي موجود بر روي پوست را پاك كنيد . پوست را وقتي كه خشك شده است ببُريد . برش هايي با عرض حدود 6 سانتيمتربزنيد . از مركز پوست شروع كنيد و يك برش دايره اي مستمر بر روي پوست بزنيد و در جهت خلاف عقربه هاي ساعت به طرف لبه خارجي پوست حركت كنيد . پوست را 2-4 ساعت يا هر زماني كه نرم شود در آب غوطه ور كنيد . آن را مرطوب سازيد و تا جايي كه مي توانيد بكِشيد . وقتي كه خشك شود آن قوي و بادوام خواهد شد .
تهيه كوله پشتي
مواد مورد نياز براي تهيه كوله پشتي معمولاً محدود مي باشد . شما مي توانيد از چوب ني ، طناب ، فيبرهاي گياهي ، لباسها ، پوستهاي حيوانات ،‌كرباس و ساير مواد مشابه براي تهيه كوله پشتي استفاده كنيد .
تكنيكهاي مختلفي براي تهيه كوله پشتي وجود دارند . بعضي از آنها بسيار پيچيده هستند ، اما آنهايي كه ساده و راحت هستند ، بيشتر براي شرايط سخت مورد استفاده واقع مي شوند .
كوله نعل اسبي
اين كوله به سادگي ساخته مي شود و به راحتي بر روي يك شانه حمل مي شود . يك تكه پانچو ، پتو يا كرباس كه به صورت مربعي شكل مي باشد را روي زمين صافي پهن كنيد . مواد را روي يك لبه آن قرار دهيد . مواد را به سمت جهت مخالف پارچه بپيچيد و در انتها دو انتهـاي باقي مانده را محكم به همديگر گره بزنيد . چندين گره اضافي در طي بقچه بزنيد . شما مي توانيد با يك طناب كه به دو انتهاي كوله متصل شده است كوله را روي يك شانه خود بيندازيد .

 ( تصوير 9-12 )
كوله مربعي
اگر طناب موجود باشد ساختن اين كوله پشتي ساده است . در غير اين صورت شما بايد طناب را ابتدا درست كنيد . براي تهيه اين كوله يك چهارچوب مربعي شكل از چوب ني يا چوب ديگري درست كنيد . اندازه مربع بسته به فرد و ميزان تجهيزاتي كه حمل مي كند متفاوت است
( تصوير 10-12 )
 
 
لباس و پوشش
شما مي توانيد از مواد زيادي جهت لباس و پوشش استفاده كنيد . هم مواد مصنوعي مثل چتر كه مخصوص چتربازي مي باشد . هم مواد طبيعي مثل پوست حيوانات و گياهان براي تهيه لباس فراهم باشد .
چتر مخصوص چتربازي
مي توان چتر را به عنوان يك منبع تهيه لباس در نظر گرفت . شما مي توانيد از تمامي قطعات تشكيل دهندة چتر شامل كانوپي ، طنابهاي آويزان كننده ، گيره هاي متصل كننده و يراق چتر براي تهيه لباس استفاده كنيد . قبل از باز كردن چتر براي استفاده در تهيه لباس توجه كنيد كه تمامي نيازهاي ضروري خود را در نظر گرفته باشيد و طوري طراحي كنيد كه از بخشهاي مختلف چتر به طور صحيحي استفاده كنيد . مثلاً علاوه بر اين كه به نياز خود براي پوشش توجه داريد به نياز خود به سرپناه و كوله پشتي نيز توجه كنيد .
پوست حيوانات
ميزان قدرت انتخاب در نوع پوست حيواناتي كه انتخاب مي شوند به حيواناتي محدود است كه ما آنها را شكار مي كنيم يا به دام مي افتند . با اين حال اگر ميزان زيادي حيوان در دسترس باشد پوست حيواناتي كه را انتخاب كنيد كه بزرگتر بوده و سنگينتر باشد و پشم و موي بيشتري داشته باشد . هرگز از پوست حيوانات مريض و عفوني شده استفاده نكنيد به دليل اين كه حيوانات در محيط وحشي زندگي مي كنند همواره انگلهايي مانند كنه ، شپش و كك را در پوست خود دارند . به دليل وجود اين انگلها قبل از استفاده از پوست حيوانات حتماً آن را تميز بشوييــد . اگر آب در دسترستان نيست ، پوست را كاملاً بتكانيد و سطح آن را با تكاندن تميز كنيد . همانند پوست خام پوست را روي زمين پهن كنيد وتمامي چربي ها و گوشت آن را پاك كنيد . پوست را كاملاً خشك كنيد . از بخشهاي عقبي مربعي پوست براي تهيه كفش و دستكش يا جوراب استفاده كنيد . پوست را همراه با پوست خز بپوشيد تا به عنوان فاكتور عايق كنندة پوست عمل كند .
فيبـرهاي گياهي
منابـع گياهي زيادي به عنوان عايق سرمايي موجود هستند . گياه ( كت تيل ) ( دُم گربه اي ) گياهـي است كه در اطراف درياچه ها ، حوضچه ها و آب هاي عقبي رودخانه يافت مي شود . گيـاه فوز كه بر بالاي دودكش هاي بلند پيدا مي شود فضاي هواي مُرده اي به وجود مي آورد و وقتي مابين دو جسم قرار مي گيرد نقش عايق را به خوبي بازي مي كند .گياه پادزهر دانه هاي گرده اي شكل دارند كه عايق هاي خوبي هستند . فيبرهاي موجود در غلاف ذرت فيبرهاي موجود در نارگيل براي پيچيده شدن دراطراف طنابها وقتي كه خشك هستند بسيار مناسب هستند و عايقهاي خوبي بوده و همچنين مي توان از آنها به عنوان آتش زنه استفاده كرد .
ظروف پخت و پز و غذاخوري
مواد زيادي ممكــن است موجود باشند كه مي توان از آنها براي ساختن ظروف جهت پخت و پز ، غذا خوردن و ذخيرة غذا استفاده كرد .
كاسه ها
مي توان از چوب ، استخوان ، شاخ حيوانات ، پوست درختان يا موادي مشابه آنها براي درست كردن كاسه استفاده كرد . براي تهيه كاسه هاي چوبي از تكه هاي پوك شدة چوب استفاده كنيد كه مي توانند غذاي شما و مقدار كافي آب جهت پختن غذا در خود نگه دارند . ظرف چوبي را بالاي آتش آويزان كنيد و چندين سنگ داغ به آب و غذاي موجود در ظرف اضافه كنيد . سنگها را وقتي سرد مي شوند از ظرف خارج كنيد و چند سنگ داغ ديگر به جاي آنها داخل ظرف بيندازيد تا زماني كه غذا بپزد .
هشــــدار
از سنگهايي مثل سنگهاي آهكي و سنگهاي ماسه اي كه در داخل خود هوا دارند استفاده نكنيد ، زيرا ممكن است آنها در ضمن حرارت ديدن در آتش منفجر شوند .
شما همچنين مي توانيد از اين روش در هنگام استفاده از ظروف ساخته شده از برگ و پوست گياهان استفاده كنيد . با اين حال اين ظروف بر روي آتش ممكن است بسوزند . پس بايد آنها را مرطوب نگه داشت يا اين كه آتش را كم كرد .
يك بخش از ني خيلي خوب كار مي كند ،‌ مخصوصاً اگر آن بخش از ني را ببُريد كه مابين دو گره قرار دارد . ( تصوير 11-12 )
لاك لاك پشت
 
صدف دريايي
 
پوست نارگيل
 
بخشي از ني

 
تصوير 11-12 . ظرف براي جوشاندن غذا
 
 

هشــــــدار
يك ني بسته شده به دليل هوا و آبي كه در آن مانده است اگر حرارت داده شود مي تركد .
چنگال ها ، چاقوها و قاشق ها
چنگال ها ، چاقوها و قاشق ها را از چوبهاي بدون رزين تهيه كنيد تا در ضمن خوردن مزة رزين وارد دهان شما نشود يا غذا فاسد نشود . چوبهاي بدون رزين عبارتند از بلوط ، درخت غان و ساير درختان چوب سخت .
نكته : از درختاني كه در هنگام بريده شدن پوست آنها از آن شهد يا مايع رزين شكل خارج مي شود استفاده نكنيد .
قابلمه
شما مي توانيد با استفاده از لاكِ لاك پشت يا چوب براي خود قابلمه درست كنيد . همان طور كه در ضمن شرح كاسه ها بيان شد ، استفاده از سنگهاي داغ در قابلمه درست شده از چوب سبب مي شود كه قابلمه به خوبي قابل استفاده شود . ني بهترين چوب براي درست كردن ظروف پخت و پز مي باشد .
براي استفاده از لاكِ لاك پشت ، ابتدا بخش بالايي لاك را بجوشانيد . سپس از آن براي حرارت دادن غذا و آب بر روي شعله استفاده كنيد ( تصوير 11-12 ) .
بطري آب
از شكنبه حيوانات مي توان براي تهيه بطري آب استفاده كرد . ابتدا داخل شكنبه را با آب بشوييد ، سپس انتهاي آن را گره بزنيد . سر آن را باز بگذارد و از يك وسيله براي بستن قسمت سر شكنبه استفاده كنيد .
 
 
زنده ماندن در شرایط سخت
قسمت دوازدهم : سلاح ها ،‌ ابزار آلات و تجهيزات مقتضي منطقه
آموزش نظامی

ساخت تیر

در این تاپیک انواع روشها و متریالهای مناسب ساخت تیر برای انواع کمان و کراسبوها شرح داده میشود

يك شكارچي یا انسان طبيعت گرد بايد بتونه وسايل و ابزارهاي لازمش رو خودش بسازه

Re: روش ساخت تیر ها

• نقل قول سلام
  ساخت تیر از چوب:
  جهت ساخت تیر برای کمان از چوب ابتدا باید از نجاری بخواهید که تخته ای به ظخامت یک سانت را برای شما به تعدادی نوار یک سانت در یک سانت برش بزند
  البته این نوع تسمه های یک سانت در یک سانت و یک نیم در یک و نیم و دوسانت در دوسانت در هر نجاری یافت میشود که از آنها برای زوایا استفاده میشود که بدون زحمت میتوان تهیه نمود
  ترجیحا اگر صاف باشند بهتر است ولی به هرصورت میتوان با کمی گرما آنها را صاف کرد
  حالا باید یک دایز داشته باشیم که بتوانیم این تیرکها را به صورت گرد برش بدهیم و از آنها تیر بسازیم
  
  لوازم مورد نیاز:
  دریل
  مته 10
  مته 4
  تسمه آهن 4*4 سه عدد (هرچه زخامت بیشتر باشد سرعت تراش تیر بیشتر میگردد)
  
  مراحل کار:
  ابتدا وسط هر یک از ورقها را یک علامت با میخ بزنید
  حالا یک ورق را انتخاب نموده و سپس چهار طرف علامت وسطش را به اندازه 7 میلیمتر هم اندازه بزنید و با میخ علامت بزنید(میخ را بگذارید روی علامت و با چکش به آن ظربه بزنید )
  در این صورت شما پنج علامت دارید روی یکی از صفحه ها و یک علامت روی هر یک از دو صفحه دیگر
  حالا هر علامت را با مته شماره 4 سوراخ کنید به شکلی که مته از آن طرف خارج گردد
  به تصویر زیر دقت کنید
  
  
  حالا با مته شماره 10 ابتدا چهار سوراخ کامل را در دوطرف ایجاد کنید و بعد در نهایت سوراخ وسط را هم گشاد نمایید
  کار تمام است
  اول صفحه پنج سوراخه را به یکی از صفحه های تک سوراخ بچسبانید و در جایی محکم کنید و سپس صفحه تک سوراخ دیگر را در فاصله 20 سانتی آنطرفتر قرار دهید یا حتی میتوان روی یک صفه 20 سانتی اینها را جوش داد
  حالا یک تسمه چوبی را به دریل وصل کنید و به صفحه دارای پنج سوراخ بچسبانید
  خواهید دید که لبه های چوب درون صفحه قرار میگیرند ولی صفحه تک سوراخ اجازه عبور نمی دهد حالا دریل را روشن کنید خواهید دید با کمی فشار ناچیز لبه های چوب تراشیده میشوند و در نهایت تیر گرد از آن سوراخ خارج می گردد
  حالا اینکار را آنقدر ادامه دهید تا تیر به صفحه سوم و آخری هم برسد
  
  تیر را هدایت کنید تا از آن سوراخ هم عبور کند
  (مزیت این صفحه سوم این است که چون تیر خود دارای وزن است موقع تراش انتهای تراشیده آن لنگر می اندازد و تیر کج و کوله میشود ولی وقتی در صفحه سوم وارد میشود همچنان تکیه گاه دارد و تیر شما صاف باقی خواهد ماند بدون لنگی)
  حالا که به انتها رسیدید می توانید این انتها را برش بزنید یا اینکه دریل را از آنطرف وصل کنید و پس از روشن کردن آن را بکشید که کل تیر گرد شود
  حالا یک سمباده را تا کنید و تیر را در آن قرار دهید و دریل را روشن کنید تا تیر شما یک دست صاف شود
  فقط همین به همین راحتی و سادگی
  بعدا روش برش پر و تراش پر به شکلهای متنوع و روش ساخت سر تیر ها را شرح خواهم داد
  موفق باشید
  
  

Re: روش ساخت تیر ها

پستتوسط nima » یک شنبه 1 مرسی از توضیحاتتون آقا مسعود.
تو مبل سازی ها یه چیزی دارن به نام دپ،که واسه تزیین استفاده میشه ویه چوبه گرد درازه که با ضخامت های مختلف پیدا میشه.
کسایی که ابزار ندارن و فنی کار نیستن یا دقت تو کارشون کمه (مثل خودم) میتونن از اونا استفاده کنن.

Re: روش ساخت تیر ها

• نقل قول

دوست عزیز اون چوبهای دراز و گرد رو میگن دوبل
این چوبها در دو حالت گرد صیقلی و گرد آج دار وجود داره در ضخامتهای 6 میلیمتر تا 20 میلیمتر
تنها مشکلش این هست که چون از چوب خیس استفاده میشه تاب داره که باید این تاب گرفته بشه

 

• نقل قول

من تو نجاری ها دیدم که این دوبل رو چطوری میسازن ، دستگاه های برش صنعتی نجاری که هم رنده دارند و هم تیغه برش و هم سوراخ کاری انجام میدن ، این دوبل ها رو هم میسازه که یه وسیله ای هست شبیه بی این چیزی که مسعود درست کرده
حالا هر کس که علاقه داره خودش وسایل مورد نیازش رو بسازه از روش مسعود استفاده کنه وهر کسی هم که نتونست این وسیله رو بسازه ، نا امید نشه( چون مسعود تو کار صنعتی استاده و تجربه زیادی هم داره ، برای همین به راحتی میتونه تمام وسایلش رو خودش بسازه ، حالا اگه ما نتونستیم عین مسعود بسازیم جای نگرانی نیست )میشه رفت یه نجاری و یه چوب خشک و خوب انتخاب کنه و با کمی هزینه بده براش دوبل با هر قطری که دلش خواست بسازه ، مراحل بعد و سمباده کاری رو میتونید خودتون انجام بدین و...

 

از همتون مخصوصا مسعود جان ممنونم

هیچوقت نمی توانید با مشت گره کرده دست کسی را به گرمی بفشارید....مهاتما گاندی

 

ساعت های آفتابی

ساعت آفتابی و قابلیت کارکرد با حرکت زمین

زیباترین طرح های ساعت آفتابی با تکنیک هایی پیچیده

ویژگی ساعت آفتابی در اینست که قابلیت کارکرد با حرکت زمین دارد

شاخص این ساعت، دقیقا موازی محور

زمین است، که ستاره قطبی را نشانه رفته

بانضمام صفحه نمایش،

که موازی استوای زمین میباشد

ساعت آفتابی، زمان سنجی مطمئن

ساعت آفتابی ، زمان سنجی مطمئن

ساعتهای خورشیدی یا آفتابی، از قدیمی ترین ابزارهای ساخت بشر ، همراه با کهن ترین تمدنها ، از اولین تلاشها برای نگهداری و حفظ زمان بوده است که از دوران شکار و بخصوص کشاورزی قدم بعرصه ظهور گذاشته است.

صفحه مدرج، با تکنیک کلاج و دنده، حول یک محور، قابلیت چرخش دارد،

و این امکان را فراهم میاورد که ساعت زمستانی به تابستانی تبدیل شود

                                       

تقسیم بندیهای گرینویچ و ساعت آفتابی

تقسیم بندیهای گرینویچ و ساعت آفتابی

سنجش زمان، براساس حرکت ظاهری خورشید در آسمان، یکی از پایدارترین و مطمئن ترین نوع تعین زمان، در تکمیل ارزیابی های گرینویچ میباشد. در جاییکه تصور شود ، کشوری چون ایران که حریم سیاسی آن از شرقی ترین تا غربی ترین مرز بالغ بر 1 ساعت میگردد ( یا 15 درجه طول جغرافیایی) نارسایی هایی در سنجش واقعی زمان بوجود میاید زیرا دراین پهنه سرزمین تنها یک ساعت رسمی وجود دارد، که بر مبنای تقسیمات گرینویچ پایه ریزی شده است. اما ساعت خورشیدی ، زمان واقعی و موقعیت حرکت وضعی زمین را ، آنگونه که واقعیت دارد ، نشان میدهد. اینجاست که ویژگی و ارزش ساعت خورشیدی ، وضوحی کامل میابد.

ذیلا طرحی دیگر از خویش را بنمایش میگذارم. این ساعت قابلیت تغییر ساعت زمستانی به ساعت تابستانی را حول یک محور قابل تنظیم دارد. بشماره ثبت اختراع: 50870 بتاریخ 1387/5/6

ساعت آفتابی / طرح 5

این طرح قابلیت تنظیم در هر عرض جغرافیایی را

روی سیاره زمین دارد

 

این وضعیت ، تنظیم شده برای عرض جغرافیایی تهران (36 درجه) است

هرچقدر به شمال نزدیک تر شویم، درجه ها بیشتر میشوند،

بطوریکه در قطب شمال و زیر ستاره قطبی،  90 درجه خواهیم داشت،

و روی خط استوا،  0 درجه خواهد بود.

منطقه حاره سیاره زمین و خط استوا

منطقه حاره سیاره زمین و خط استوا

نقطه و محل برخورد زمین با سطح فرضی مدار بدور خورشید را حاره میگویند . منطقه حاره در حقیقت حدودیست که بین خط حاره شمالی و خط حاره جنوبی واقع میباشد. خط حاره ناشی از امتداد نقطه یا محل تلاقی زمین ، با سطح مدار است ، که در طول شبانه روز بوجود میاید.

خط حاره را میتوان چون حلقه ای فرض کرد، که کاملا موازی خط استوای زمین میباشد، اما در فاصله  23.5 درجه ، عرض جفرافیایی ، در نیمکره شمالی،،،  در عرض جغرافیایی 23.5 درجه نیمکره جنوبی نیز ، دوقلوی مشابه ای واقع گردیده ، بنام خط حاره جنوبی.

23.5 درجه زاویه ، درواقع همان انحراف محور زمین است ، نسبت به خط عمود،،، و یا انحراف سطح استوای زمین  ، نسبت به سطح فرضی مدار بدور خورشید میباشد . 

محل تلاقی پوسته بیرونی زمین ، با سطح مدار ، دوبار در سال ، به نقطه عطف خود میرسد، که  امتداد این دونقطه عطف ، در طول شبانه روز ، دوحلقه  و خطوط حاره را سبب میگردند ، که موازی استوای زمین هستند.  نقطه عطف تابستانی در نیمکره شمالی و نقطه عطف زمستانی در نیمکره جنوبی.

اینگونه میتوان مطرح کرد تا تجسم دقیق تری ازین گردش داشته باشیم و آن اینکه ،  سیاره زمین در گردش خود بدور خورشید چهار نقطه عطف دارد :  اول فروردین و اول مهر ، تابش خورشید در خط استوا عمود است ( البته تابش عمود ، در راس ظهر مطرح است)،،،، 

اول تیر ، یا اول تابستان ، خورشید روی خط حاره شمالی ، عمود میگردد 

(Tropicaشمالی) ،،،،  اول دی ، یا اول زمستان ، خورشید روی خط حاره جنوبی عمود میشود 

(Tropicaجنوبی)،،،، بنابرآن،  این چهار نقطه روی سیاره زمین ،  اول و شروع چهار فصل را سبب میگردند. 

نتیجتا، در سرمای زمستان نیمکره شمالی ، نیمکره جنوبی ، تابستان را میگذراند. و برعکس

 

                                                                                                                                                     طرح برنزی نمایشگرسیاره زمین و سطح مدار بدور خورشید

بانضمام استوای زمین و خطوط حاره .

فصل مشترک زمین با سطح مدار نیز مشخص شده است 

سیاره زمین با سطح مدار بدور خورشید، یک سطح مشترک دارد (و ایجاد لبه ای میکند که دورتادور زمین کشیده

شده) .  هر نقطه ازین لبه ، درطول سال ، که سمت خورشید قرار میگیرد ، از تابش عمود خورشید بهره مند میگردد . در این حالت ، سایر نقاط ، در روزهای دیگر سال بسر میبرند.

در مسیر لبه مورد نظر، خورشید، در صحنه آسمان (طی روزهای مختلف سال و دوره های 6 ماهه) به نقطه اوج (تابستان) و سپس، به پایین ترین نقطه افول (زمستان) میرسد. این بخاطر آنست که زمین، حرکت انتقالی بدور خورشید انجام میدهد.  فاصله بین اوج و افول، در بستر آسمان (مبنا راس ظهر) یعنی کل تغییرات،  47 درجه است، که ناشی از انحراف محور زمین 23.5 × 2  درجه میباشد.

این گردش بظاهر ابدی ، درطول سال ، بین دو خط حاره شمالی و حاره جنوبی ، همواره و میلیاردها سال است که در نوسان میباشد

این وضعیت ، تابستان نیمکره شمالیست و در نیمکره جنوبی زمستان میباشد

6 ماه دیگر برعکس میشود

................................................................................................

ساعت های قدیمی

 

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بزرگ‌ترین ساعت آفتابی ایران در دانشگاه زنجان

نمونه‌ای از ساعت آفتابی (در هانوور آلمان)

ساعت آفتابی در مقابل دانشکدهٔ مهندسی هوافضای دانشگاه صنعتی شریف تهران

یک ساعت آفتابی در ونکوور در ایالات متحده

ساعت آفتابی وسیله‌ای است که زمان را با استفاده از مکان خورشید در آسمان می‌سنجد. معمول‌ترین نوع ساعت آفتابی از میله‌ای ساخته شده‌است که روی صفحه‌ای قرار دارد و ساعت‌های شبانه‌روز روی صفحه نشانه‌گذاری شده‌اند. وقتی مکان خورشید در آسمان عوض می‌شود، مکان سایهٔ میله هم روی صفحه جابه‌جا می‌شود و ساعت را نشان می‌دهد.

محتویات

• ۱ تاریخچه
• ۲ ساعت‌های آفتابی در فرهنگ مردم
• ۳ دقت ساعت آفتابی
• ۴ جستارهای وابسته
• ۵ پانویس
• ۶ منابع
• ۷ پیوند به بیرون

تاریخچه

توالی فصل‌ها و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها از زمان‌های دور، دانش تقویم را به نیازی اصلی انسان در تمدن‌های بزرگ تبدیل کرد. موضوع اصلی تقویم سنجش و اندازه‌گیری زمان بود و در این میان دانستن مدت روز و داشتن زمان آن بسیار مهم می‌نمود. حضور خورشید در آسمان و تکرار روز و شب اندیشهٔ ساخت نخستین ابزار برای سنجش زمان را در انسان ایجاد کرد و به این ترتیب ساعت‌های آفتابی به عنوان اولین ساعت‌ها ساخته شد و با درک بهتر انسان از کارایی کرهٔ آسمانی پیشرفت بیشتری کرد.

براساس نوشته‌های هرودوت قدمت این ساعت‌ها به ۵۰۰۰ سال قبل برمی‌گردد و او ساخت این ابزار را به سومری‌ها و کلدانی‌ها نسبت می‌دهد، اقوامی که در منطقهٔ بین‌النهرین می‌زیستند.^[۱]

بر مبنای مدارک موجود نخستین کسی که به محاسبات نظری ساعت‌های آفتابی توجه کرد و باعث رواج آن‌ها شد، آنکسیماندر اهل ملطیه در قرن ۶ پیش از میلاد بود. در این دوران بود که ساعت‌های آفتابی در نقاط مختلف امپراتوری یونان گسترش یافت.^[۲]

خارج از تمدن یونان، در حدود ۳۴۰ سال پیش از میلاد ستاره‌شناسی کلدانی به نام بروسوس نخستین ساعت آفتابی کروی را طراحی کرد. در این ساعت آفتابی جذاب شاخص درون نیمکره‌ای واقع بود که علاوه بر نشان دادن زمان بر حسب یک تقسیم‌بندی ۱۲ ساعتهٔ طول روز، بلندای سایه نیز فصل‌ها را مشخص می‌کرد.^[۳]

نخستین ساعت‌های آفتابی که شاید حتی پیش از این اقوام نیز بوده‌است، تنها گذر خورشید را از نصف النهار ناظر را مشخص می‌کرد که همان ظهر شرعی است. سومری‌ها این ساعت را گسترش دادند و اولین نمونه ساعت‌های آفتابی عمودی را ساختند. در این ساعت‌ها که ساده‌ترین نوع ساعت‌های آفتابی است، یک شاخص عمودی سایه‌ای بر صفحه‌ای می‌اندازد که تقسیم‌بندی آن نشان‌گر ساعت‌های روز است.

ساعت‌های آفتابی در فرهنگ مردم

در مناطق قنات‌دار کویری ایران بطور عملی و ضروری ساعت آبی کاربرد داشت و متولی بنام میرآب داشت اما در بیشتر شهرهای بزرگ و مکانهای مذهبی ساعت‌های آفتابی وجود داشت و بعضاً در میدان اصلی شهر نصب می‌شد تا مردم ساعت را بدانند. اما دقت ساعتهای آبی به مراتب دقیق تر و کاربردهای متنوع تری داشت. نمونه‌های بسیاری از اولین ساعت‌های آفتابی تا امروز وجود دارد که با پیشرفت علم و دانش انسان در زمینهٔ ریاضیات، کامل‌تر و دقیق‌تر شده‌است و امروزه این ساعت‌ها به عنوان نمادی از تمدن هر سرزمین مورد توجه قرار می‌گیرند.

شاخهٔ آماتوری انجمن نجوم ایران در روز ۳۱خرداد هم‌زمان با انقلاب تابستانی، جشنوارهٔ ساعت‌های آفتابی را برگزار می‌کند که از اهداف آن بازیابی و احیای ساعت‌های آفتابی موجود در کشور در کنار ترویج فرهنگ ساخت و استفاده از آن‌ها است.

دقت ساعت آفتابی

بیشتر ساعت‌های آفتابی تزئینی برای عرض جغرافیایی۴۵درجه طراحی می‌شوند. اگر بخواهیم چنین ساعت‌هایی را برای عرض‌های جغرافیایی دیگر به کار ببریم، باید صفحهٔ ساعت را کج کنیم تا محور ساعت (راستای میلهٔ ساعت) موازی با محور چرخش زمین قرار بگیرد و راستایش (در نیم‌کرهٔ شمالی) به سمت قطب شمال باشد.

ساعت‌های آفتابی معمولی، زمان ظاهری خورشیدی را نشان می‌دهند. این زمان با زمانی که از ساعت می‌خوانیم کمی فرق دارد و در طول سال تا حدود ۱۵ دقیقه جابه‌جا می‌شود. این ساعت‌ها تنها ۴ روز در طول سال با ساعت‌های مکانیکی مطابقت دارند (۱۶آوریل، ۱۴ژوئن، ۲سپتامبر و ۲۵دسامبر).^[۴]

این پدیده به این خاطر است که راستای محور چرخش زمین به دور خود کاملاً ثابت نیست و زمین هنگام چرخش به دور خود کمی تاب می‌خورد. ساعت‌های آفتابی دقیق همیشه جدول یا نموداری در کنار خود دارند که این اختلاف زمان را در ماه‌های مختلف سال تصحیح می‌کند. برخی دیگر از ساعت‌های آفتابی پیچیده نیز با خمیده‌کردن خط ساعت‌ها روی صفحهٔ خود یا با روش‌های دیگر مستقیماً ساعت درست را نشان می‌دهند